Al tijden is het me duidelijk. Van Indianen kunnen we veel ont-leren. Want veel van wat we hebben aangeleerd, zouden we beter kunnen afleren. Als we het leven terugbrengen naar de eenvoud zoals zij het kennen, is het mijns inziens veel makkelijker om geluk te ervaren. Dichter bij onszelf en daarmee meer met de natuur – die per definitie harmonisch is.

Laatst waren we naar een lezing van Serv Wiemers, hij heeft een boek uitgebracht getiteld ‘Veerkracht’. Dit boek gaat over de historie, de strijd en de levensvisie van de Indianen. Over hoe en waarom ze in staat zijn om te blijven strijden voor de rechten van de Natuur, waar zij zelf een onderdeel van zijn. Hij spreekt bewust over Indianen en niet over Native Americans. Volgens (eigen) onderzoek geeft 50% van de Indianen hier de voorkeur aan, 35% wordt liever als Native American ‘gelabeld’.

De afgrijselijke arrogantie van de blanke die zichzelf boven de natuur plaatst – John Fire Lame Deer (1903-1976)

“De blanke man heeft de mooiste stukken land van ons afgepakt. Jullie hebben het verkracht en willen steeds maar meer, meer, en jullie geven nooit iets terug. Jullie hebben niet alleen de aarde, de mineralen en de rotsen geplunderd – die jullie ‘dood’ noemen, maar die juist heel erg leven – jullie hebben zelfs de dieren veranderd. Dieren die onderdeel zijn van ons, van de Grote Geest. Er is spirituele kracht in een bizon; niet in een Angus-rund. In een antilope, niet in een mak schaap. In een wolf, niet in een schoothondje. Jullie kippen zijn geen vogels meer, maar producenten van kipfilet en kluifjes. Dieren die door de Grote Geest zijn geschapen moeten weg; die door de mens zijn gefokt mogen blijven, zolang ze geld opbrengen.

Maar jullie houden jezelf voor de gek. Want jullie hebben niet alleen de dieren gedomesticeerd, maar ook jezelf. Jullie hebben mensen getransformeerd tot CEO’s en kantoorklerken. Jullie durven je eigen geuren niet meer te ruiken, en gebruiken mondwater, deodorant en intieme spray. Jullie zijn bang voor de natuur; hebben airco in de zomer en verwarming in de winter. Jullie zetten muziek op en horen de geluiden van de natuur niet meer. Jullie voeren ‘cleane’ oorlogen, maar weten niet meer wat strijd is. Jullie kijken naar namaak-belevenissen op TV omdat jullie geen echte dingen meer beleven. Jullie kunstmatige voedsel is smakeloos en daarom voegen jullie kunstmatige smaakstoffen toe.

Maar we bewegen in een cirkel, komen weer dichtbij de natuur. Jullie moeten dingen opgeven – dingen die jullie uit de aarde hebben gehaald en verspillen. Zonder al je spullen zullen jullie meer op de Indiaanse manier moeten leven.” – bron: Serv Wiemers, april 2019

John Fire Lame Deer spreekt over de spirituele kracht in een bizon, niet in een Angus-rund. Domesticatie zorgt voor volgers, geen leiders. Voor afwachters in plaats van initiatiefnemers. Voor mensen die toezien in plaats van mensen die ingrijpen. Voor mensen die gedwee luisteren in plaats van mensen die zelf nadenken. En voordat je het weet is het leven voorbij. Is de cirkel rond.

Je Oer-ik accepteren

Teruggaan naar de eenvoud en van daaruit handelen is makkelijker dan het lijkt. Het begint met de acceptatie dat er een ‘eenvoudige’ versie van jezelf bestaat. Je oer-ik. Je oer-ik is veelal gedurende de jaren zorgvuldig gedomesticeerd door invloeden van gebeurtenissen, opvoeding, onderwijs, religie, cultuur en maatschappij. Na de acceptatie komt de vraag of je meer als je oer-ik wilt leven. Een oer-ik die verbonden is met alles wat leeft en in harmonie de wereld doorgeeft aan de volgende generaties. Die moeiteloos door het leven gaat, plezier heeft en zichzelf te allen tijde kan vertrouwen in de te maken keuzes, ook als die anders zijn dan anders. Als dat zo is, als je wérkelijk meer je oer-ik wilt leven, dan kun je de volgende stap nemen en je oer-ik ontmoeten.

Overgangsriten om je Oer-ik te ontmoeten

Vroeger gebruikte men voor het ontmoeten van je oer-ik speciale overgangsriten bij het bereiken van de pubertijd.  Via Vision Quests, waarbij men bijvoorbeeld 3 dagen in een kleine cirkel verbleef zonder water, eten, beschutting en kleding. Of men was langere tijd alleen in een donkere grot. Ook schijnen hunebedden destijds voor deze riten gebruikt te zijn. In ieder geval ging het om alleen zijn, zonder inspanning en afleiding. Uiteindelijk wist de jong-volwassene na deze periode veel beter waar hij/zij voor stond en wat de richting was in het leven. Niet gevormd door de gemeenschap, maar door de ontmoetingen met zichzelf en wie-weet-wat-nog-meer. Deze vormen vergen veelal jarenlange voorbereiding en dat is in de huidige tijd moeilijk in te passen. Toch kunnen we er met een 21ste eeuwse aanpak ook wat mee.

Zintuigen als toegangspoort

Omdat we evolutionair gezien niet zover afstaan van de Indianen is het terugkeren naar een meer oorspronkelijke staat niet eens zo ingewikkeld. Trainen van je zintuigen, leren ontspannen en aandacht voor wat er is, maakt het mogelijk om een laagje dieper te gaan. Je kunt dit zelf eenvoudig oefenen door op een mooie (of minder mooie) dag gewoon ergens op een grasveld te gaan liggen. Je daar te ontspannen en je een half uurtje te richten op je zintuigen. Wat hoor je? Wat zie je? Wat voel je? Wat proef je? Richt je niet op iets anders, alleen op wat je op dat moment waarneemt. Je zintuigen zijn je toegangspoort tot je diepere bewustzijn. Je kunt je voorstellen dat we door onze domesticatie niet meer gewend zijn om onze zintuigen te gebruiken. En ja, daarvoor heb je dan wat tijd vrij te maken – ook dat vinden we lastig. Een dagje ‘niet productief’ zijn in het bos. Of is dat juist productief? Oefening baart kunst!

Stap voor stap minder arrogant

Belangrijk hierin is dat we ons tijdens deze oefening niet ‘boven de natuur’  plaatsen, maar beseffen dat we er een onderdeel van zijn. Dat is makkelijk als gedachte over te nemen, maar het werkelijk beleven en voelen ervan is een tweede stap. En die tweede stap, die komt vanzelf. Al dan niet met wat begeleiding. Na die tweede stap zul je zien dat vrijwel alle stappen daarna logischer zijn. Als het af en toe lukt om ons arrogante ego vanaf het balkon mee te laten kijken in plaats van op de bühne te laten paraderen, kun je meer vanuit je oer-ik leven. Minder gedomesticeerd. Meer in het licht van wat nodig is voor nu én voor de komende 7 generaties.

Reageer